2010-06-03

053 Nie jestem taka, jaką chciałabym być. Nie umiem nawet udawać wyimaginowanej "idealnej osoby". Nie jestem pewna, czy potrafię udawać cokolwiek, chociaż po prawdzie nigdy nie próbowałam zbyt starannie.

Chciałabym, zawsze chciałam, potrafić być "czymś więcej", kiedy jestem online. Chciałabym cudownie porzucać ograniczenia rzeczywistego świata i być przez moment stereotypowo fałszywie wspaniała. Niestety. Wirtualność ma dokładnie te same granice co rzeczywistość. Nawet w grach mmorpg nie potrafię współpracować z ludźmi. Nigdzie nie zagrzewam miejsca, przybliżam się i oddalam, gdy tylko odniosę wrażenie, że ktoś zauważa, że istnieję. Czuję się prześwietlona ostrym światłem. Jak na dłoni widać, jak bardzo nie potrafię być blisko.

Czerwiec oznacza sesję, a ja robię wszystko, byleby uciec od konieczności nauki. Studia są jedną z tych nielicznych rzeczy, które mają jeszcze znaczenie, ale obojętnieją mi szybko. Przygnębia mnie deszczowa, zimna pogoda. Zachęca do schowania się pod koc, aby przespać resztę życia. Zastanawiam się, czy mogłabym, czy chciałabym pozostać w snach, gdybym miała wybór.
Odkochuję się powoli, zasmuca mnie to coraz bardziej.

Kupiłam ciastka, które są pokruszone i obrzydliwe.
Mam wspaniały plan na najbliższe miesiące. Mam zaliczyć egzaminy, polecieć do Finlandii na kurs językowy, zrobić miesięczne praktyki w biurze tłumaczeń, wyjechać na 5-mięsięcznego Erasmusa do Helsinek, napisać pracę licencjacką i w pięknym stylu skończyć studia.
Albo będę siedziała obserwując, jak wszystko się rozsypuje i nie udaje.
Jestem zmęczona.

skomentuj (1)